امّا من...

 

دور و برم را که می نگرم عاشقانی می بینم،دل سوخته، که وصال را قتل گاه و مدفنی برای عشق می بینند و در فراق ِ یارشان همچون شمعی آرام و بی سر و صدا در خفا می سوزند و می سازند ...امّا من،با تمام قوایم ،با ذره ذرۀ وجودم،این قتل گاه را گلستان می کنم.

 

 

                                                        تمام عمرم را...

 

سنگ ریزۀ کوچکم را همچون همیشه در دستان زبرم می گیرم تا پرت کنم درون برکه ای کوچک تا زمان را مثل همیشه بگذرانم.

از طلوع تا غروب،از سپیدی تا سیاهی،از سحر تا شام،ساعت به ساعت،دقیقه به دقیقه،ثانیه به ثانیه، لحظه به لحظه،تمام عمرم را،تمام وجودم را،تمام دنیایم را با تو سپری می کنم.

این عمر گران بها را (گران بها؟) برای ثانیه ای با تو بودن، با یاد تو بودن،برای لحظه ای در کنارت بودن ، برای لحظه ای در کنار لبخندت بودن،تنها و تنها و تنها برای لحظه ای،برای ثانیه ای در کنار قلبت بودن می فروشم...ای مهربان ِ من

 

برای وصالت

 

می شمارم ثانیه ها را

 

بی آن که بدانم

 

هجران

 

کشت، شور دیدنت را

 

قلمو در دست می گیری

 

تا رنگ کنی،گیسوانت را

 

تیغ برمی داری

 

تا برداری،ابروانت را

 

رُژ  می مالی

 

تا سرخ کنی،لبانت را

 

تا بنمایی رُخت را ؟

 

هیچ خبر داری ؟

 

که حرّاج کرده ای خویش را

 

برای چشمانی هیز و نیش دار

 

یک عمر در تمنّای نگاهم جست می زدی

 

با چشمانی تار

 

هیچ یادم نبود

 

که خودم هم پشت شیشه ام 

می نوشم                                                                       

شراب را

می پرستم

شهوت را

وسجده می کنم

شیطان را

می بینم روحم را در آینه ای

سیاه

وای بر من

نفرین بر شماها

با من چه کردید؟!