سینما و ادبیات

mori66 — Sun, 10 May 2009 16:52:18 GMT

ستایش نامه

سمفونی مردگان-عباس معروفی

و اما «سمفونی مردگان»....

نوشتن دربارۀ رمان پیچیده و تاثیرگذاری که تحسین ها و ستایش های بیشماری نثارش کرده اند کاری دشوار است.زندگی پرپیچ و خم انسانی که هروجه زندگی اش آیینۀ وجودی ماست.

«آیدین» با زمانۀ روزگارش نساخت و سوخت.

آیدین جان!« سورمه» ات کو؟آن نگاه های جذاب سرمه چه شد؟آن کرشمه های دلربا، آن خنده های مسحور کننده،چرا به یک باره رنگ حسرت به خود گرفت؟چرا« اورهان» این گونه کرد؟ چرا مادر دق کرد و مرد؟ بوی ذغال سوخته و دود خاکستری رنگی که از دفترچه های شعرت در زیرزمین خانه بیرون می آمدآتش به قلبم می کشید.چقدر مظلوم بودی.ساکت بودی و دم نمی زدی.شعرهایت را سوزاندند دم نزدی،خنجر ناجوانمردانۀ برادرانه از پشت خوردی و خاموش ماندی، خواهرت «آیدا»ی نازنین را به آتش کشیدند سکوت کردی.سرمه ات را چه ناجوانمردانه از تو گرفتند و این بار تاب نیاوردی و نابود شدی.همۀ این درد و رنج ها باز جای تحملی برای تو داشت،امّا این عشق به سرمه، درمانده ات کرد،بیچاره ات کرد،ذره ذره تباه و نابودت ساخت.

سورمه جان! یادت هست که با آرامشی آکنده از عشق جاری در وجودت،موهای آیدین را کوتاه می کردی و سخن می گفتی.من نظاره گر و مسحور گفتگوی عاشقانۀ تو و آیدین بودم.سورمه جان! یادت هست که به آیدین با مهربانی جاودانه ات گفتی :«شبیه مسیح شدی».سورمه جان! یادت هست که آیدین با شرمی باوقار، از روی محبت و عشقی متین، با متانت و احترامی که به حق شایستۀ تو بود اجازۀ بوسیدن تو را گرفت؟سرمه جان چه وقت رفتن بود؟آیدین جان! «اورهان» با تو چه کرد؟«پدر» با تو چه کرد؟زمانه و روزگار ناجوانمردانۀ سرد با تو چه کرد؟

آیدین نازنین! من با تک تک ثانیه های زندگی تو ،با تمام نت های سمفونی زندگی تو،با عشق جاودانه ات به سرمه، با آن وقار دوست داشتنی ات، با آن دفترچۀ سوختۀ شعرت، زندگی کرده ام.بوییدن و چشیدن سرمه با جان را، آتش شوق دیدار معشوق را، رنج عاشق بودن و دم نزدن را،طعم شیرین آن بوسۀ جاودان را، در آینۀ زلال و شفاف قلبت با تمام وجودم به نظاره نشسته بودم.کاش کمی آن طرف تر جایی بود تا بتوانم دست یاری به دست های گرمِ مهربانت برسانم،بوسه ای بر قلبِ رنج دیده و خسته ات بنشانم...آه...افسوس...تو در ورای این قلم زندگی می کنی و من در سوی دیگر آن.تو در رنج زنده بودن به تلخی نفس می کشی و من،در رنج نظارۀ تو، خون گریه می کنم.

آیدین عزیز!با قلبی پراندوه و عذاب وجدانی همیشگی،هر روز باید گوش به سمفونی آزاردهنده ای دهم که برای مردمانی است که بخت خود را چه شور می چشند و دم نمی زنند.ناخواسته گوش به سمفونی سیاه و تلخی می دهم که با نواختن تمام نت های تلخ و نابود کننده اش، زندگی «تو» و«سرمه» و« من» را تباه کرده و می کند.

mori66 — Sat, 01 Nov 2008 08:45:18 GMT

ابراهیم حاتمی کیا

نوشته ای دربارۀ جدید ترین ساخته اش : دعوت

مرتضی

نوشتن دربارۀ یک اثر هنری بدون توجه به سیر پیشروی خالق اثر،باعث از دست رفتن نکات بسیار زیادی می شود که می توان لذت درک این نکات را با شناخت روحیۀ هنرمند و کشف و شهود در اثر هنری اش، دو چندان کرد. به طور مثال زمانی که سه گانۀ تحسین برانگیز کارگردان نابغه و جوان مکزیکی،«آلخاندرو گونزالس ایناریتو»به همراه فیلمنامه نویس همیشگی اش «گیرمو آریاگا» دربارۀ مرگ را می بینیم (عشق سگی- 21 گرم- بابل) ، به طور ظریف و عمیقی سیر صعودی درک معنا در این سه فیلم درخشان برایمان روشن تر می شود.

داستان ابراهیم حاتمی کیا سر دراز دارد. فیلم ساز سرشناس و معروف ایرانی که برای تبلیغ فیلم هایش دیگر نیازی به تبلیغ بر روی بازیگران ستارۀ فیلم هایش نیست چرا که خود او از بازیگران فیلم هایش همیشه ستاره تر است. اسم او به عنوان کارگردان هر تماشاگر علاقه مند به سینما را راغب به دیدن فیلمی از او می کند.زمانی که با ساختن ملودرامی به نام «از کرخه تا راین» با موسیقی مسحورکنندۀ «مجید انتظامی» سیل اشک را بر گونه های ایرانیان جاری می ساخت،داشت ستاره می شد. زمانی که «سعید» ِ غم زده، با قلبی پراندوه و یخ زده، تنها و غریب در غربت، مقابل رودخانۀ راین فریاد بر می آورد و گله و شکایتش را پیش خدا می برد حاتمی کیا ستاره و ستاره تر می شد. آن لحظه بود که تماشاگر ایرانی با رنج سعید(علی دهکردی) همراه و همدل می شد و در گوشۀ ذهنش این سوال ایجاد می شد که خالق سعید و دغدغه هایش کیست؟چه خوب مخاطب ایرانی این سوال را گوشۀ ذهنش نگاه داشت تا زمانی که دغدغه های این هنرمند را توانست در آثار بعدی اش یکی پس از دیگری دریابد. دیگر وقتی ایرانیان به اثر درخشان دیگرش «آژانس شیشه ای» با پیام های سیاسی جنجالی اش می نگریستند می فهمیدند که منظور«حاج کاظم» از موتورسوارهای بیرون ِ آژانس که به قول حاجی «دود موتورهای همیناست که گلوی من و تو رو خفه کرده عباس»پی می بردند.چه خوب دغدغۀ حاج کاظم آژانس را می فهمیدند و با تمام کارهایی که می کرد بازهم حق را به او می دادند چرا که ایرانیان دیگر درد سعید و حاج کاظم را با پوست و گوشت و خون خود چشیده بودند. دیگر وقت آن رسیده بود که قهرمانان حاتمی کیا فریادهای خود را در خلوت نزنند،دیگر گله و شکایات خود را تنها با خدای خود سهیم نشوند.دیگر حاتمی کیا سعید را تنها و غریب و معترض در خلوت نشان نمی داد.حاج کاظم(بازی ِ شاهکار« پرویز پرستویی» تا زمانی که سینما زنده است و نفس می کشد از یاد سینما دوستان نخواهد رفت)، شب عیدی تمام ایرانیان را به سوی خود می خواند تا حرف دلش را بزند. حتی اگر «عباس»(حبیب رضایی) هم می گفت«حاجی من با خدا معامله کردم» دیگر جان به لب رسیده بود،دیگر حاجی بریده بود.

چند سال بعد وقتی قاسم ِ(با بازی خارق العادۀ حمید فرخ نژاد) عاصی و غمگین و معترض را در «ارتفاع پستِ» زندگی اش می دیدیم چه خوب همراه و همدل او می شدیم آن جا که در اوج آسمان در کنار همسر خسته و آبستن خویش(با بازی به یادماندنی لیلا حاتمی) فریاد می زد«می خوام جایی زندگی کنم که 8 ساعت کار باشه، 8 ساعت خواب». دراین لحظات بود که تماشاگر ایرانی در خلوتِ تاریک خود در سالن های سینما با زخم های کهنۀ قاسم، خون دل می خورد و آرام آرام می گریست.

حاتمی کیا نیاز به تعریف و تمجید ندارد. کارنامۀ کاری اش چه زمانی که «از کرخه تا راین» را می ساخت، چه زمانی که عرفان را هم کمی اضافۀ کارش کرد و اثر درخشان دیگری ساخت و «خاکستر سبز» شد،چه زمانی که اوج هنر و توانایی خویش را در کارگردانی،فیلمنامه،معنا و مفهومی متعالی در فیلم «روبان قرمز» با فیلمبرداری استثنایی«حسن پویا»، به رخ همگان کشید وسیل تحسین ها وستایش های بیشماری تا مدت های مدیدی نثارش شد و همه یکپارچه او را ستودند، چه زمانی که فیلم ضعیف و بی و سر و ته «به نام پدر»را ساخت، چه زمانی که سریال مضحک«حلقۀسبز» را ساخت و نیش منتقدان آزارش داد،همیشه ستاره بود.یک ستارة تمام عیار.

جدیدترین فیلم ابراهیم حاتمی کیا (دعوت) فیلمی است کاملا اجتماعی که دیگر حتی لایه های نحیفی از جنگ را هم دیگر در آن نمی توان یافت.این بار دیگر در شهر خبری از جنگ نیست فیلم قرار است دعوتی باشد برای زندگی، دعوتی که میزبان راضی و خشنود از آمدن میهمان نیست، دعوتی رنج آورد، دعوتی ناخواسته.

وقتی به تماشای دعوت نشستم نا خود آگاه با پیش زمینۀ فیلم به «نام پدر» همراه بودم. فیلمی به تمام معنا شلخته و در هم بر هم که هیچ دوستش نداشتم. ولی وقتی موتور فیلم ِ دعوت روشن شد دیگر پیش زمینه ها محو شد و من مجذوب قصه و ایده های ناب و بکر فیلم شدم.

فیلم تشکیل شده از چند اپیزود مختلف است که همگی قرار است به قضیۀ بچۀ ناخواسته و سقط جنین بپردازد.اپیزود«مهناز افشار- سیامک انصاری» و اپیزود «محمررضا فروتن- سحرجعفری جوزانی- ثریا قاسمی» در مقایسه با اپیزودهای دیگر گیرایی قابل قبولی ندارد. در اپیزود اول قصه بار دراماتیک لازم برای کشش را ندارد و شخصیت پردازی مهناز افشار عمیق به نظر نمی رسد و ببیننده نه می تواند حق را به او بدهد و نه به شوهرش. حتی بازی های اغراق شدۀ این دو هم کاری از پیش نمی برد.

در اپیزود بعدی مشکلی برای قصه فروتن و جعفری جوزانی وجود ندارد و همه چیز معقول به نظر می رسد(ای کاش حاتمی کیا برای آنها لهجه نمی گذاشت)ولی مشکل اپیزود از جایی شروع می شود که ثریا قاسمی وارد قصه می شود. قصه از حالت رئال خود خارج و به سمت داستان های افسانه ای می چرخد.وجود زنی پولدار که بدون هیچ دلیل منطقی(گیرم عاطفی!) قصد این را دارد که به این زوج کمکی کند تا بچه خود را نگه دارند،هیچ گاه قابل قبول به نظر نمی رسد.حتی با صحنۀ بسیار ضعیف پایانی که در ِ کمد ِ ثریا قاسمی باز می شود که عکس های مختلفی از بچه ها و خانواده هایی است که او جانشان را نجات داده است.

اما از این دو اپیزود نسبتا نامقبول که بگذریم به اپیزود «گوهر خیر اندیش» می رسیم که بهترین قسمت فیلم است.قصه ای نو با ایده هایی بکر و تازه و فیلمنامه ای دقیق با جزئیات زیاد،بازی های خوب بازیگران(گوهرخیراندیش همچون نگینی در این اپیزود می درخشد)،کارگردانی عالی، همه و همه با توجه به زمان اپیزود کاملا یکدست و عالی به نظر می رسد.براستی درد «گوهرخیراندیش» چگونه آرام خواهد گرفت؟ مادری فداکار و دلسوز که با زحمت فراوان بچه های یش را یکی پس از دیگری بزرگ کرده،از آب و گل در آورده است ، دخترهای دم بخت دارد. دختر ارشدش ازدواج کرده و حامله است، حال با تمام این اوضاع به یکباره خود متوجه می شود که شوهرش او را ناخواسته(شایدم آگاهانه!) حامله کرده است. نقطه دراماتیک اپیزود از این جا به صورت بسیار موجز و فوق العاده ای شاخ و برگ می گیرد.

شوهر بی خیالش، بچه را «سوغات کربلا» و «هدیه خدا» می داند و با این حرف ها نمک به زخم گوهر خیراندیش می پاشد. چه زیباست بازی«نگارفروزنده» درنقش دختر پابه ماه «خیراندیش» که چگونه باید در دوران حاملگی خویش پذیرای حقیقتی تلخ باشد که مادر پا به سن گذاشته اش نیز آبستن است.اوج لحظۀ دراماتیک اپیزود هنگامی است که خیراندیش تنها و گریان از فرط استیصال ،پشت در خانۀ خویش، گوش به گفتگوی دلخراش ِ شوهر(رضابابک) و دخترش می دهد. چیزی که در این میان بیش از هر چیز خون به جگر می کند، آبروی چندین و چندسالۀ خیراندیش است که چه ساده و بی رحمانه توسط شوهر و فرزندانش حراج می شود.

اپیزود«مریلا زارعی- فرهاد قائمیان» هم اپیزود بسیار گیرایی است.حاج آقای خانواده دار و خوش رفتار و آبرودار با وجه اجتماعی قابل قبول، چگونه است است که با زن نازایی(با بازی عالی مریلا زارعی) صیغه کرده است و واز اوج بدشانسی وی، مریلا زارعی باید این بار حامله شود؟؟چه هنرمندانه مریلا زارعی در نقش زنی نازا که این بار به خواست خدا حامله شده است فرو رفته است.اوج بازی او زمانی است که که با شوهر صیغه ایش پشت تلفن گریان و لرزان در خانۀ بستگانش صحبت می کند و با هر کلمه دیالوگش خون جگر می خورد.جایی است که پرده را به صورت خویش می کشد تا خلوتی بسیار شکننده برای خویش مهیا سازد تا در آن فضای محدود حرف دلش را آرام آرام با اشکی جاری شده از گونه ها، بیرون ریزد.

اپیزود مربوط به دکتر فیلم(کتایون ریاحی) هم قابل قبول است . چه دقیق و درست «آناهیتا نعمتی» در نقش دکتر فیلم بازی می کند.زمانی که با زبانی تلخ و نیش دار با گوشه و کنایه، گوهر خیراندیش را خطاب می کند که توسط شوهرش مورد تجاوز جنسی قرار گرفته، اوج بازی آناهیتا نعمتی و خیراندیش است.

«دعوت» فیلم قابل قبولی است. ابراهیم حاتمی کیا هنرمند قابل و فوق العاده ای است.حتی اگر به شواهد مدارک بسیاز زیادی او را به همراه «مجید مجیدی»، فیلمساز های حکومتی بدانیم، باز هم قابل احترام است. چه زمانی که در ساختن فیلم های جنجالی اش حمایت رهبری ِ نظام پشتش بود(به غیر از فیلم توقیف شده اش"به رنگ ارغوان") و خود دلگرم و سرمست از حمایت رهبری جلو می رفت و چه زمانی که با شوق در نمایش افتتاحیه فیلم هایش،همیشه در کنار« سید محمد خاتمی»، رییس جمهور اصلاح طلب ایران که بسیار دوستش می دارد، می نشیند. با همه این تناقضات، باز هم ابراهیم حاتمی کیا دوست داشتنی است.

mori66 — Sun, 03 Feb 2008 13:35:18 GMT

ما در گذر زمان ....

افسوس که چرخۀ چرخ ِ روزگار هر چه رو به جلوتر می چرخد، سرد و سردتر می شود.روزگاری که سرمایش تمام فصول را در بر می گیرد و ناجوانمردانه سرمایش، سیلی ِ سرد و سختی می شود که تحمل درد آن بسی ناجوانمردانه سخت است .وقتی که بهار و تابستان و پاییز هم سرد شد. زمانی که آسمان ِ آبی دوران کودکی ات برای این دوران آرزویی دست نیافتنی شد، زمانی که رنگ روز های زندگی ات با رشد و عقل و شعورت رو به سیاهی گرایید، دورانی که مشکل بزرگی زندگی ات بی مشکلی است و می گردی و می گردی و می گردی امّا خسته و ناتوان خود را سرنقطه اول می یابی. درمانده و عاجز از خدایی، طلب ِ دستِ یاری می کنی که به ندرت حسش کرده ای یا اگر کرده ای دیگر یادت نمی آید.

نمی دانم خدا، براستی موقعیت من در برابر تو چیست؟ گاهی اوقات دوست دارم تو را نفی کنم و بگویم که نه، نیستی.اما زمان را مهلت می دهم تا آرام آرام بگذرد. حس می کنم که هستی . باشد، تو هستی، آری درخت هست، زیبایی هست، زن هست پس خدایی هم هست، قبول! امّا اگر هستی پس چرا عادل نیستی. عدلت درک نشدنی است، حکمتت آزاردهندۀ عقلی است و شیطان را در ذهن پیروز می گرداند و من باید بگویم که نه، ایمان قلبی ای در کار است و کمی بعد تر در خلوت ذهنم به توجیهات مسخره ام می خندم و بغض های نترکیده ام را می خورم. امّا بودن تو بسی بهتر از نبودنت است. من این گذر زمان لعنتی را، من این دنیای کلیشه ای یکنواخت را با تو( حتی اگر نباشی) راحت تر سپری می کنم. این نفس های سرد ِ لعنتی ِ تمام نشدنی را با تو،بی دغدغه تر و بی خیال تر می گذرانم. این درد ها و رنج های زندگیم، سوزش این زخم های عمیق را با تو راحت تر می گذرانم. با خیال این که تو هستی و از رگ گردنم هم نزدیک تر.

همه را که حل کنی، همه را که آرام آرام بگذرانی امّا این زخم و آزار گذر زمان حل نشدنی است. ما در گذر زمان همچون درماندگانیم.

از ته دلت می خندی، خوشحال می شوی و در در خوشحال کردن دیگران، تمام قوایت را به کار می گیری تا لبخندی را بر لبانش بیاوری، عاشق می شوی، گریه می کنی و به فقیران دست یاری می رسانی. افسوس، که همۀ این ها تمام می شود و باز هم تو همچنان هستی و نفس می کشی. کاشکی همۀ این حس های خوب، همۀ این نفس هایی که عطر زیبایی می داد،لایتنهاهی می شد.کاشکی آرامشی می یافتم فراتر از آرامش ِ لحظه ای، آرامشی که خود را آزاد و رها بیابم با بال هایی سپید رنگ که پرواز کنم و بیابم آن چه را که هیچ گاه نداشته ام. امّا خدایا من در گذر زمان عاجز و درمانده ام. من هستم امّا روزها و شب ها می آیند و می روند و دیگر نیستند. گذشتۀ مرا پرحسرت می سازند و این آیندۀ لعنتی را سرشار از نگرانی. آری من هستم، پس چرا در حسرت گذشته ام، پس چرا روح ِ انگیزه ای قوی در من برای ساختن آینده ام دمیده نمی شود. این کرختی و خواب آلودگی های صبحانه تا کی؟ این سکوت بی حس و حال ظهرانه تا کی؟ این دلشوره ها و نگرانی های عصرانه تا کی؟ این افسردگی ها و رنج ها ی شبانه تا کی ؟ این افکار مغشوش و بیداری های شبانه تا کی؟

روزگاری بود که برای رسیدن به درکی عمیق تر و شهودی لطیف تر سکوتی می کردم بلندتر از هر فریاد زندگی ام تا چند پله ترقی زندگی را در سکوت کر کنندۀ ذهنم طی کنم. ببینم که آری خدایی هست و من چند پله بالاترم امّا سکوت هم کردیم و باز هم دنیا زیبا نشد. خدا صبر کنندگان را می ستاید و بر صبر تاکید می کند و من هم همچون درمانده ای در راه که راهی جز جادّه ای بی سر و ته در پیش رو ندارد صبر می کنم تا ببینم که این زمان که خیلی چیزها را هم می گویند که حل می کند، این بار چه خواهد کرد. تا با این کار بر زخم های وجدانم مرهمی بگذارم و همچون ترسویان ِ بزدل از آتش جهنم، خود را مصون بدارم.

براستی چه شده است؟ مگر چه اتفاقی افتاده؟ همگان با فلسفۀ دنیا در افتاده اند و می جنگند با آگاهی کامل از این که آن ها همیشۀ خدا از ازل تا ابد بازنده خواهنده بود. تناقض هایی که بوجود می آیند و تو هر روز می بینی و این عقل ناتوان ِ تو از تحلیل آن عاجز. نظاره گری و دنیای دور و اطرافت در حرکت. جواب چراهایت را هیچ کس جواب گو نیست. اعتقاداتی که داشتی و داری، ریسمان هایی که در دوران یأس و نا امیدی، از درون سیاهی و غم، از ته ِ دل چاه نا امیدی، به آن ها چنگ می زدی دیگر پوسیده اند و برای تو سُخره انگیز. آری نازنین جان! شعرهای عاشقانۀ طرب انگیز دیروز، دیگر غذای روحت نمی شود. دنبال موجودی می گردی، تعصبی،عشقی،چیزی که دوستش بداری، نا متناهی، بزرگش کنی،بتش کنی و هر روز پرستش، پرستش.دریغا که موجودیت هر آنچه که در این هستی است از پایه پوچ و تهی است و بُت های دنیوی یکی از یکی شکننده تر. واین سوهان ِ روح ِ وجودت می شود و این باور، ایمان قلبی ات می شود که حق ِ تو و حق ِ هر موجود مُحقی در این دنیای زرورقی ِ مادّی، همیشه در مقابل باطل ِ قدرتمند، شکست خورده و نابود خواهد بود.

mori66 — Mon, 16 Oct 2006 07:32:18 GMT

بیا با هم...

بعد از آن که گفتی، دیگر تمام است. احساس می کنی همۀ دنیا را باخته ای.همه چیز را به یک باره از دست داده ای. افکاری مغشوش به سراغت می آیند و ذهن و فکرت را می آزارند .گفتم که دیگر تمام است، باید پای حرفت بایستی وگرنه یک عمر در آتشی که بر وجدانت زبانه کشیده باید بسوزی و دم نزنی .امّا می گویند چرا محکم نمی ایستی ؟می خواهم استوار باشم پس چرا او،خدایم این تردید را در دلم می پاشد که قدم هایم سست شود ،می داند که جا می زنم؟به خدا نه ...نخواهم ترسید امّا گاهی احساس می کنم هر چه که زمان می گذرد رابطه ها سنگین تر ،فاصله ها طویل تر و احساس ها سردتر می شوند دیگر نه آتشت تند است نه احساست جوش.عقل باز می گردد.عقل که برگشت فاتحۀ احساس را بخوان.سعی می کنی احساست را در حضور عقل پنهان کنی دوست داری احساست را چال کنی و بگویی که نه ،من این نیستم ،خودت را، احساست را، وجود واقعی ات را، پشت این مترسکِ مسخرۀ عقل پنهان می کنی که خود را همیشه موجّه جلوه دهی .در این امتحان های کوچک که باختی قید بزرگ تر ها را بزن .اوّلین قدم که سست شد دیگر ادامۀ راه ناممکن است.اگر چرخۀ روزگار بر وفق مراد تو شد آن موقع چه؟شادی یا غمگین؟شاکری یا شاکی؟این بار می خواهی چه بگویی؟آن موقع ها هم می خواهی در تنهایی کوچه ها آرام آرام قدم زنی تا فقط صدای پایت را بشنوی تا آرامشی بیابی، بعد فردا که صبح شد در پی به وجود آوردن دنیایی جدید برای خودت باشی که باز هم در پی آن تردید و دو راهی ،غم و شادی،ظلم و نامردی،بی محلّی و گوشه گیری،ترس و دودلی همۀ این ها باز هم در انتظارت است.امّا خسته و کلافه و بی قرار که می شوی فریاد می زنی:

این تنهایی میان شلوغی تا کی؟این سکوت مرگبار آزاردهنده تا کی؟این شک و دو دلی تا کی؟تا کی غم جای شادی؟تا کی حسرت جای خوشبختی؟تا کی اشک جای لبخند؟

امّا من ِ تنها نه،تو ِ تنها هم نه...بیا این چند زمان باقی مانده را ...با هم... به کمک هم... یکی یکی تردید را به بند بکشیم، درخت احساس را آبی بپاشیم تا آرامشی میوه دهد، کم محلّی را دفن کنیم تا شادی بیاورد، لبخند و مهر و عطوفت بکاریم تا آسمانمان آبی تر از همیشه باشد ...می خندی...شاید محال باشد ...خیالی نیست... امّا بیا تو را به جان فاطمۀ زهرا اگر محال است ما امکان پذیرش کنیم اگر سخت است آسانش کنیم اگر هراس آور است آرامش بخشش کنیم، امّا.. هم تو می دانی ،هم من ،به تنهایی، در خلوت و تنهاییمان این دست ها،این فکرها،این قلب ها،این احساس ها،جای تکیه می خواهند جای تکیه زدن به تکیه گاهی پر مهر، گرم و صدالبته استوار و محکم... فقط یادت باشد اگر می خواهی ادامه دهی تو را به خدا تنها نه ...با هم ...بیا با هم

mori66 — Sun, 11 Jun 2006 10:16:18 GMT

نگویم بهتر است...

قلبم را می بینم که خسته و تنها و زخمی با دلی پر رنج و پر نیاز، آرام آرام،خونین،به گوشۀ اتاق دلش می رود تا کنج عزلت نشینی در پیش گیرد.صدای زار زدن های قلبم در گوشۀ اتاق دلش گوشم را کرَ کرده است .

فکر ِ قلبم را که می خوانم می بینم که دست های پر نیازش را باز کرده و به اُمید روزی نشسته که تو با دست های پر مهرت بیایی و روحش را نوازش کنی ،به امید روزی نشسته که تو با چشم های محجوبت بیایی و تیمارش کنی ، به امید روزی نشسته که تو بیایی و لبخندی هدیه اش کنی... به امید گوش سپردن به نوای روح بخش قدم های با وقارت در سکوتِ اتاق دلش نشسته که تو روزی تنها و تنها و تنها با قلبت بیایی و در کنارش تنها و تنها و تنها بنشینی.

دوست دارم،دوست دارم با قلبم لج کنم ،همه چیز را در لحظه فراموش کنم و چشم در چشم هایت بدوزم ،حریم ها را نابود کنم و با بی حیایی، ته ماندۀ جام زهری را که به قلبم پاشیدی را بر جگرت بریزم و بگویم :«برو بی معرفت...برو که دیگر دوستت ندارم ...لیاقت تو همان پَست سیرتان دور و برت هستند...برو که دیگر صدای قلبم را هم در حضور تو نمی شنوم ».

امّا می دانی،نه جرأتش را دارم،نه قوای لج کردن با قلبم را دارم و نه دروغ گفتن را بلدم ...آری مهربان جان، من دروغ گوی خوبی نیستم نازنینم.

mori66 — Wed, 10 May 2006 13:45:18 GMT

امّا من...

دور و برم را که می نگرم عاشقانی می بینم،دل سوخته، که وصال را قتل گاه و مدفنی برای عشق می بینند و در فراق ِ یارشان همچون شمعی آرام و بی سر و صدا در خفا می سوزند و می سازند ...امّا من،با تمام قوایم ،با ذره ذرۀ وجودم،این قتل گاه را گلستان می کنم.

mori66 — Thu, 04 May 2006 07:15:18 GMT

تمام عمرم را...

سنگ ریزۀ کوچکم را همچون همیشه در دستان زبرم می گیرم تا پرت کنم درون برکه ای کوچک تا زمان را مثل همیشه بگذرانم.

از طلوع تا غروب،از سپیدی تا سیاهی،از سحر تا شام،ساعت به ساعت،دقیقه به دقیقه،ثانیه به ثانیه، لحظه به لحظه،تمام عمرم را،تمام وجودم را،تمام دنیایم را با تو سپری می کنم.

این عمر گران بها را (گران بها؟) برای ثانیه ای با تو بودن، با یاد تو بودن،برای لحظه ای در کنارت بودن ، برای لحظه ای در کنار لبخندت بودن،تنها و تنها و تنها برای لحظه ای،برای ثانیه ای در کنار قلبت بودن می فروشم...ای مهربان ِ من

mori66 — Sat, 29 Apr 2006 16:40:37 GMT

برای وصالت

می شمارم ثانیه ها را

بی آن که بدانم

هجران

کشت، شور دیدنت را

mori66 — Fri, 28 Apr 2006 07:56:18 GMT

قلمو در دست می گیری

تا رنگ کنی،گیسوانت را

تیغ برمی داری

تا برداری،ابروانت را

رُژ می مالی

تا سرخ کنی،لبانت را

تا بنمایی رُخت را ؟

هیچ خبر داری ؟

که حرّاج کرده ای خویش را

برای چشمانی هیز و نیش دار

mori66 — Mon, 24 Apr 2006 15:54:18 GMT

یک عمر در تمنّای نگاهم جست می زدی

با چشمانی تار

هیچ یادم نبود

که خودم هم پشت شیشه ام