disconnect-2012
در آرزوی یک دنیای حقیقی
«دیسکانکت» پرده از دنیایی برمیدارد که در ظاهر، با لباسی پوشیده و موقر، نشانگر شعور و کلاسِ ارتباطهای صمیمیِ انسانهایِ مدرنِ امروزی است. آدمیانی که در اوج تنهایی در حقیقت زندگیشان، با شمایلی متفاوت سعی در اجتماعی نشان دادن وجههی موجه خود هستند و میکوشند در پس نمایش تصویری مدرن و امروزی از خود در این فضا، عقدههای فروخورده و طماع خود را با آن سیراب کنند. «دیسکانکت» جسورانه زشتی و کثیفی «دنیای مجازی» را برملا میکند. تصویر پلشت و ننگین انسانهایی بزدل که خود را پشت کلماتی که به ظاهر بوی همدلی میدهد تطهیر میکنند و با عکسهایی دلرُبا و جذاب دل مخاطب را با خود به سرزمینِ خیالهای دور میبرند. تصویر مهیب بهرهکشی و استثمار آدمی در صنعت «پورنوگرافی مجازی» یکی از چندین پیام کوبندهی سازندگان «دیسکانکت» محسوب میشود. جوانانی بینامونشان که برای ارضای جنسی کاربران اینترنتی، شخصیت و روح خود را تکه پاره میکنند و رسانههایی پوپولیست که با واکاوی زندگی این انسانها، تصویری افسونگر و ناجی از خود میسازند. «دیسکانکت» فیلمی است که با در هم تندیدن چند داستان مختلف در تار و پود یکدیگر، در تلاش است تا هستهی بحرانِ تمام داستانکهای اثر را ناشی از سرمنشا «فضای مجازی» بداند. کلماتی که به سادگی تمام، با فشار دادن چند دکمه برای آدمیانی محو و نامرئی فرستاده میشوند گاه میتواند به چه نتایج دهشتباری ختم شود که قابلباور نیست. تنهایی زوجهایی که رابطهشان به سردی گراییده و برای فرار از تنهایی به دنیای مجازی و چترومهایی بی در و پیکر پناه میبرند و عاقبت دست از پا درازتر و فریبخورده، بیشتر در تنهاییشان فرومی روند از دیگر تصاویر باز دارندهی اثر به حساب میآید. روایت هولناک بازی کردن با احساسات انسانها، به خصوص در زمان نوجوانی، در قاموس آیدیهایی تقلبی در ردای دخترانی زیباروی که تنها اسباب خنده وسرگرمی برای عدهای میآفریند و در آنسو، فاجعه و جنایت به بار میآورد از دیگر وجوه کارکردی فیلم محسوب میشود. «دیسکانکت» یک هشدار به تمام معناست. هشدار به جوامع مدرن بشری. تلنگری به انسان امروزی که محصور و محبوس دنیای مجازی است،انسانی که از درد تنهایی و فقدان رابطهای حقیقی و انسانی، برای التیام زخمهایش به فضایی پناه میبرد که نه تنها چیزی عایدش نمیکند بلکه سرخورده و مورد تعرض واقع شده، با دستی خالیتر از همیشه و تنهاتر از قبل با زخمی عمیقتر از گذشته به دنیای حقیقیاش باز میگردد. «دیسکانکت» ثابت میکند که میتوان با تمرکز بر یک تِم واحد، داستانهایی را به طور موازی و مجزا در کنار هم روایت کرد و از دل هر قصه با داستان و شخصیتهایی متفاوت ـ همراه با دغدغههای متمایز ـ احساسی یکسان بیرون کشید و در مجموع محتوا را در انسجامی یکپارچه از قالب فرمی چیدهشده استخراج کرد.